Marthe, Merlijn, Elisabeth, Hansje en ik hadden besloten op de toko te verzamelen om nog een deuntje te spelen alvorens het vertrek. Dat deuntje is er nauwelijks van gekomen, doordat twee van mijn snaren moesten worden vervangen, en het bovendien een hele bijzondere dag was, namelijk Marthe's verjaardag! Geheel klaar voor vertrek, stapten we bij Marthe in de auto, die het nog flink aan de stok kreeg met een man, die beweerde dat haar auto de zijne had geraakt. Enkele irritaties verder, waren we dan toch echt op weg naar Monnickendam. Eenmaal aangekomen, waren we volledig onthutst van de lieflijkheid en pracht van Monnickendam. Alles werd in één klap helder. Dus hier komt Balder vandaan en natuurlijk organiseert Balder's vader hier een dergelijk festival. Zelden heb ik een schattiger plaatsje meegemaakt. Een stadje, welteverstaan. Wanneer de kerkklokken slaan, gaan de paardjes in de toren rijden. Het water weerspiegelt de huisjes van de oude binnenstad, terwijl de boten rustig heen en weer wiegen in de zon. Deze dag echter, was Monnickendam alles behalve rustig; de zigeunerklanken kwamen ons al van verre tegemoet en het was niet moeilijk te raden waar we naartoe moesten. We belandden in een fantastisch zigeunerfestijn met overal mensen, muzikanten en muziek. Om 19:45 speelden we in café De Zwaan. Al snel vulde de ruimte zich en druppelde de één na de ander binnen. In ons publiek herkende ik (en ik weet zeker iedereen met mij) onze collega's van Tzigane en Malac Banda, die eerder die dag al hadden opgetreden, en ook een enkeling van Bikaver. Er werd geklapt, geapplaudiseerd en gejuigd en het was heerlijk om voor een dermate enthousiast publiek te spelen. Niks stijf, niks bescheiden, niks achtergrond. Uitbundig vloeide het bier en was het publiek. En wij, wij stonden in de spotlight. Na het optreden verspreidde iedereen zich om zijn/haar favoriet op het programma van de avond niet te missen. De studenten zigeuners vonden elkaar grotendeels weer bij het optreden van Pipacs, maar al gauw zei de ene na de andere Romanees dat ze op huis aangingen. Malac Banda was toen zo vriendelijk me een lift aan te bieden naar Amsterdam, zodat ik nog even kon blijven, maar ook zij gingen al vroeg weer richting Wageningen. Tzigane deed daarna hetzelfde lieve aanbod, maar net toen ik had besloten met hen mee te gaan, vond ik daar de laatst overgebleven Romanees, mijn rots in de branding, het beest van het feest, Iona! Samen bleven we nog lang plakken om vervolgens een directe bus te pakken naar Amsterdam. Eenmaal terug in Amsterdam hadden we geen keus, dan de avond af te sluiten met nog een laatste biertje in een willekeurige kroeg bij het station om alle impressies van het festival te laten bezinken. Het was te geweldig om direct daarna ieder z'n eigen weg te gaan en een poging te doen tot slapen.
Eerlijk is eerlijk; we waren niet de friste meer na het optreden bij het feest van Iona. De blaren stonden me nog op de vingers. We hebben wel eens vuriger gespeeld, maar het was een gemoedelijk, leuk, ontspannen en gezellig feest, waar we gelukkig aan hebben kunnen toevoegen. Bij de overheerlijke Hongaarse hapjes, kon de zigeunermuziek natuurlijk niet ontbreken! Voor een (uberbrakke, ultralange) opname van Joshka, scroll naar beneden op de volgende site: http://www.amstelveenweb.com/nieuws-Hongaars-feest-op-Wester-Amstel&newsid=80934003
